Hieronder een artikel over recent onderzoek naar " liegen" . Dit onderzoek is van groot belang voor het TOM Institute, omdat wij al een lange tijd trainen om op deze manier "niet de waarheid vertellen" op te sporen. De training van TOM Institute is gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en 40 jaar empirische ervaring. Het huidige wetenschappelijk onderzoek toont aan dat het empirische gedeelte correct is.
 
Verder willen wij wel aantekenen dat er altijd naar patronen gekeken moet worden. Bij het knipperen van de ogen moet er een patroon zijn. Als we telkens dezelfde - of bijna dezelfde vraag stellen en telkens zien we op dezelfde manier knipperende ogen, pas dan kunnen kunnen we voorzichtig conclusies trekken.

Leugenaars verraden zich met knipperen

AMSTERDAM - Mensen die een leugen vertellen, verraden zichzelf door het aantal keren dat ze met hun ogen knipperen. Dat hebben onderzoekers van de universiteit in Portsmouth vastgesteld.

Leugenaars bewegen hun oogleden volgens de onderzoekers opvallend weinig op het moment dat ze een onwaarheid vertellen. Ná een leugen blijken de meeste mensen echter veel meer met hun ogen te knipperen.

De resultaten van de studie aan de universiteit van Portsmouth verschenen vorige week in het wetenschappelijke tijdschrift Journal of Non-verbal Behaviour.

Examen

Tijdens het onderzoek lieten psychologen een groot aantal proefpersonen een examen maken. Een aantal van die mensen kreeg de opdracht om de examenruimte ongezien te verlaten en de antwoorden van het examen te stelen uit een nabijgelegen kantoor. Ze mochten echter tegen niemand iets over de diefstal vertellen.

Na afloop werden alle proefpersonen uitgebreid ondervraagd. Ze moesten precies verklaren wat ze gedurende het examen hadden gedaan. Ondertussen werden de bewegingen van hun oogleden geregistreerd door elektroden rondom hun ogen.

Al snel bleek dat de leugenaars tijdens de ondervraging veel minder met hun ogen knipperden dan proefpersonen die wel gewoon de waarheid vertelden over hun activiteiten. Maar op het moment dat de leugenaars mochten stoppen met praten, namen hun oogbewegingen opeens toe. Na het interview knipperden ze maarliefst acht keer zo veel met hun ogen als normaal.

Inspanning

Hoofdonderzoekster Sharon Leal denkt dat leugenaars hun oogleden in eerste instantie minder bewegen, omdat het vertellen van een leugen veel inspanning kost. "Leugenaars moeten een verhaal verzinnen en er tegelijkertijd voor zorgen dat hun beweringen kloppen met dat wat hun ondervrager weet", verklaart Leal in de Daily Telegraph.

"Ook moeten ze goed onthouden welke verhalen ze eerder al hebben verteld en aan wie, zodat ze zichzelf niet tegenspreken. Het zou kunnen dat mensen na een leugen extra veel met hun ogen knipperen, omdat er dan veel spanning van ze afvalt." Volgens de wetenschappers kunnen politie- en beveiligingsdiensten in de toekomst mogelijk gebruik maken van hun onderzoek door te meten hoe vaak en wanneer mensen tijdens een verhoor met hun ogen knipperen.

(c) NU.nl/Dennis Rijnvis

Verslag van een “korte, heftige” avond

Op 24 juni j.l. namen 43 personen in de Grote Zaal van het Kivi/Niria gebouw, deel aan de training non-verbale communicatie, verzorgd door Geert Hommes van TOM Institute.

Na een korte introductie van het programma van de avond,
schetste Geert het theoretisch kader op basis waarvan hij zijn training heeft ontwikkeld. Zo’n 80% van onze communicatie is non-verbaal en on(der)bewust. Dit bepaalt hoe wij worden ervaren en hoe wij anderen ervaren. Daarbij spelen onze eigen perceptie en die van onze gesprekspartner een belangrijke rol. Wat je zegt, vooral wat je niet zegt, maar wel laat zien, moeten in balans zijn. Het door Geert gehanteerde begrip non-verbale lek (NVL) is het mechanisme waarmee we die balans, onbewust, in onze communicatie proberen te bereiken. Geert zou op dit punt zijn gehoor kwijt zijn geweest als hij zijn verhaal niet had ondersteund met heldere videobeelden, waarin zelfs voor Peter R. de Vries een rol was weggelegd. Daarmee maakte hij deze psychologische aspecten van communicatie ook voor ons toegankelijk.
Na een korte pauze, om het een en ander te laten bezinken, stelde Geert ons in de gelegenheid om te oefenen in het herkennen van emoties in gezichtsuitdrukkingen. Hij had daarvoor een interactief programma bij zich dat op de meegebrachte laptops werd gedraaid. Verrassend hoe snel de deelnemers, na enige oefening, 50 tot 80% scoorden. In het derde deel van de training introduceerde Geert 3 persoonstypen met hun non-verbale kenmerken en te verwachten communicatie stijl. Bij ieder van deze basis typen gaf hij bovendien tips over de te hanteren communicatie strategie.

De training werd, zowel op inhoud als organisatie, als goed tot zeer goed beoordeeld (90% van de deelnemers gaf op beide punten een 7 of hoger). Of zoals een van de deelnemers het verwoordde: “kort, heftig en toch bondig, dit maakt nieuwsgierig naar meer”. Het is zeker de bedoeling om deze training in de toekomst vaker op de agenda te zetten.

Geert Hommes, Joran van der Sloot en de non verbale communicatie.

De laatste donderdag van januari was Geert Hommes de gastspreker in onze Parksocieteit. Deze enthousiaste inleider verhaalde over gebarentaal en hoe dot te duiden. In ons huidige tijdsgewricht met steeds minder persoonlijk contact, is het lezen van gebaren een groot en belangrijk goed. Tegenwoordig ontmoet en ziet men elkaar steeds minder en gaat alles steeds meer per e-mail. ook in het zakelijke verkeer. Hierdoor kan men soms tegen teleurstellingen en ‘bloopers’ aanlopen. “dit is te voorkomen als men zakelijke partners eens wat vaker en nadrukkelijker in de ogen kijkt”. was zijn betoog.

Lees hier het hele verslag.